lunes, 21 de mayo de 2018

Agurra

Kaixo guztioi!


Hau blogeko azken sarrera izango da, eta ondorioz, prozesu osoaren bukaera.
Blogga behar bezala bukatzeko, gure ibilbidearen “tour” berezi bat egitea pentsatu dugu.


Hasteko, aipatu behar dugu, gure behatzaile ibilbidean hainbat gorabehera izan ditugula, hala nola,bloga osotasunean nola egitea. Horretaz gain, guretzat berria izan da egin behar izan dugun postuhau, inoiz ez baitugu egin maila honetan. Hasiera batean ideia planteatu zitzaigunean ideia ona iruditu arren, bertan, paperean jartzeko ordua iritsi zenean, pixka bat galduta sentitu ginen, ez baikenekien ondo zer egin behar genuen.


Hasiera batean, beste klasekideak bezala, gelan egiten genituen gauzen sarrerak igotzen genituen, baina hori ez zela horrela ikusi genuen, guk horretaz gain gauza gehiago egin behar genituela, gure papera behatzea baitzen eta horri buruz gehiago hitz egin behar baikenuen. Irakaslearekin hitz egin ondoren, behin eta berriro, berak, behatzeari buruzko artikulu ezberdin batzuk partekatu zizkigun eta bertatik ideiak hartzen joan ginen.


Artikulu horiei buruz ere hitz egin dugu blogean, artikuluak irakurri eta bertan agertzen denaren laburpenen sarrerak egin ditugu. Horretaz gain, klasean ere hainbat aurkezpen egin ditugu, azkena konkretuki gure lanari buruzkoa izan zen, eta bertan, guk klasea nola ikusi genuen eta nola sentitu ginen kontatu genien klasekideei. Aurkezpen honen aurretik beste bat egin genuen aurreko egunean, eta aurkezpen hori, berak emandako artikulu horietako bati buruzkoa zen, konkretuki nola behatu haurrak izenburuko liburu bat zen.


Gure blogean horrelako sarrerak agertzeaz gain, gure klasekide hainbatek egindako aurkezpenak ere ageri dira, talde txikietan gai ezberdinei buruzkoak egin baitituzte eta ondoren, guri, klasekide guztioi aurkezpena egin baitigute. Aurkezpen horiek ondoren behatzaileak gure blogean jarri dugu klasekide guztiak eskuragarri izan zezaten.

Honekin erlazionatuta, kurtso hasieran egin ziguten galdera bat proposatu nahi dugu.

Zer da zuentzat didaktika?

Gaur egun galdera honi erantzuteko gai gara?

Pixka bat hasierara bueltatzen bagara, hainbat izan dira aipatu edo erreferentziatu ditugun gai garrantzitsuak. Hala nola, curriculuma, unitate didaktikoa, heziberri 2020 etabar.


Bukatzeko eskerrak eman nahi dizkizuegu, batetik behatzaile izateko aukera izan dugulako eta honekin prozesu hau modu ezberdin batean bizi (nahiz eta gorabeherak izan) eta bestetik, gauza ezberdinak ikasi eta aztertu ditugulako.


Hurrengo batera arte!!!!


Behaketaren inguruko artikulo interesgarriak



OBSERVACIÓN: VEO,VEO. Sandra Menezo, Mónica Méndez.

- La observación se ha convertido en una herramienta fundamental en nuestra forma de trabajar y la vivimos de una manera muy especial y personal.

- La observación y la mirada se dan la mano

- La mirada es subjetiva, es personal como nuestras huellas dactilares, y contiene las ideas, experiencias, valores y perspectivas y creencias de cada cual.

- Observar es poner la mirada en el otro, es verle, es reconocerle, es hacerle saber que estamos ahí para ayudarle, respetarle y comprenderle.

- El bienestar de los niños en la escuela depende de nosotras, de la manera en que les tratemos, les miremos, les toquemos y les sintamos.

- La observación ha jugado y juega un papel clave, y es que, como resultado de pararnos y mirar, los niños se han convertido en el centro de todo nuestro trabajo cotidiano.

- Nuestros ojos, ven más allá de lo que hacen; ven cómo lo hacen, por qué lo hacen, qué sienten cuando lo hacen, qué necesitan para hacerlo, que les gustaría hacer…

- Observar en pareja educativa significa tener un prisma de miradas.

- Estar en pareja educativa nos permite abarcar un campo de información más extenso.

- Una mirada que cambio todo.

- No se puede observar todo a la vez, es necesario seleccionar aquello que nos interesa y centrarse solo en eso.

- Hay miradas que duelen y otras que calman, las hay también que humillan y avergüenzan, pero las hay que mecen y que acarician, que se convierten en abrigo y cobijo, que nos levantan y nos ponen en marcha. Ojala fueramos conscientes a cada momento de como es nuestra mirada.


          MÁS ALLÁ DE LA OBSERVACIÓN, “PROFETICA”. Ángeles Abelleira.

Si reducimos la observación a la aplicación de unas técnicas, instrumentos e ítems preestablecidos, nos perderemos una rica información sobre los niños y niñas, así como grandes posibilidades de trabajo no previsto altamente motivador.

Observar la vida abiertos a la sorpresa

Observamos y enseñamos a observar sobre un patrón preestablecido, dejando escaso margen a lo espontáneo, lo sorprendente, lo efímero.

La observación abierta a la sorpresa precisa de:

  • Maestras observadoras con:
    • Serenidad para dedicar el tiempo necesario a la escucha.
    • Respeto a las vivencias de los niños.
    • Versatilidad didáctica para encajar lo que no estaba programado.
    • Badaje cultural para saber aprovechar debidamente lo que nos sorprende.
    • Dominio curricular para justificar lo inesperado.
  • Niñxs observadores:
    • Seguros de que sus observaciones serán tenidas en cuenta.
    • Deseosos de compartir sus sorpresas.
  • Familias:
    • Conocedoras de nuestro modo de trabajar.
    • Cómplices de nuestros juegos de aprendizaje.
    • Una de las condiciones fundamentales es no someterse a las tiranías del tiempo escolar programado minuto a minuto.
    • Más que trabajar por proyectos estandarizados, nosotras solemos hablar de experiencias de vida que surgen al hilo de las sorpresas cotidianas.


Algunas cuestiones que se formulan cuando se comenta el día a día en el aula:
  • ¿Qué hacer con las programaciones anuales a las que obliga la norma?
  • ¿Tienen sentido esas programaciones a priori?
  • ¿No se corre el riesgo de vivir en la improvisación didáctica?
  • ¿En nuestra ausencia, que pauta debe seguir quien nos sustituya?¿Es así posible la coordinación con las especialistas que intervienen con el grupo, con otras compañeras de nivel y con la programación del centro?
  • ¿Cómo formulamos la evaluación del alumnado con relación a otros compañeros si hay que utilizar ítems comunes?
  • ¿Todos los docentes de infantil podrían/deberían trabajar este modo?

Nosotras siempre nos remitimos a los principios educativos de la etapa, son claros, no admiten discusión.

Aunque pueda parecer una idea conservadora, la gran revolución, la verdadera innovación sería cumplir con la filosofía y los principios básicos de la etapa recogido en el currículo.

La observación debería ser base de toda acción educativa, de las concepciones sobre la diversidad, de la evaluación y de la mejora.

Loris Malaguzzi desdeñaba lo que el denominaba pedagogía profética, -aquella en la que todo está programado de antemano, la que presupone una consecuencia a cada acción-. A nosotras nos sucede lo mismo con la observación profética, esa que se limita a constatar si un niño o niña cumple unos parámetros que hemos establecido de antemano como ítems de esa observación/

Mientras las maestras estemos ocupadas redactando y siguiendo un guión preestablecido, cubriendo infinidad de documentos irrelevantes, no quedará ni tiempo ni ánimo para observar la vida.


                      OBSERVAR PARA COMPARTIR. Marian García Martínez.


Para poder construir el relato, es importante usar el taburete de pensar; el lugar desde donde observar lo que acontece y recogerlo.

Tiempos de calidad, donde el adulto no interfiere en sus acciones, a no ser que sea necesario, dejando que ellos sean los protagonistas y habitantes del aula, visibilizando así sus necesidades, posibilidades, peculiaridades e intereses.

Es dejar que nuestra mirada sea conducida por los niños y niñas, mirarles con el corazón abierto.

Activar la pedagogía de la escucha.

Loris Malaguzzi; “las cosas de los niños y para los niños solo se aprenden de los niños”.

Una vez sacado el jugo a través de la observación, podemos compartirlo con las familias.

Disponiendo de valiosa información, luego solo deberemos cuidar de los formatos que vamos a utilizar para compartirla y difundirla, teniendo en cuenta también nuestra intencionalidad en cada caso.

La escuela se convierte en un lienzo sobre el que contar, mostrar, narrar...




             RECUERDO PARA QUE OBSERVO?. Teresa Hunguet Comelles.


Criterios para la autoevaluación relacionados con el uso que hago de la observación:

  • ¿Considero importante observar a los niños y niñas y a mi misma y me doy momentos y espacios a lo largo de la semana para realizar estas observaciones?
  • ¿Tengo guías o pautas preparadas sobre aquello que he identificado que necesito observar? Pueden ser momentos concretos, situaciones, niños que me preocupan, ámbitos de desarrollo de las criaturas que conozco menos, etc.
  • ¿Tengo siempre a mano la cámara/vídeo para recoger situaciones y momentos interesantes para analizar, recordar o comentar?
  • ¿Cuando ocurren cosas que me llaman la atención, diferentes o interesantes, aprovecho para documentarlas y recogerlas?
  • ¿Como sistematizar y ordenar mis observaciones?
  • ¿Comparto mis observaciones, vídeos y fotografías con las familias? ¿Les pido a ellas también que aporten registros, notas y videos para compartir la evolución del niño?
  • ¿Nos observamos entre maestras y educadoras? Contrastamos nuestras observaciones?
  • ¿Compartimos nuestras observaciones sobre los niños evitando visiones cerradas, para contrastar, para pedir ayuda, para conocer otras miradas?
  • ¿Desarrollamos un lenguaje que evite etiquetar, clasificar, categorizar a los niños, sobre todo en negativo, y potenciamos un lenguaje positivo que no limite nuestras expectativas?
  • ¿Organizo los espacios y las situaciones de manera que me permitan observar a los niños?
  • ¿Comparto los criterios, las herramientas y las estrategias y prácticas de observación con el equipo?¿ Hago propuestas concretas para trabajarlo en equipo y participo en ello?



     QUIERO OBSERVAR, PERO ME ES IMPOSIBLE. Alexandra Mediavilla Rodríguez.

Antes de poder observar, conviene hacer una revisión profunda sobre:

  • El espacio, los materiales y los tiempos: si son adecuados, respetuosos y seguros, si los niños pueden desenvolverse de manera autónoma y relajada.
  • Las propuestas: si son cerradas y pretendemos que todos hagan lo mismo a la vez, dependerán mucho de nuestra presencia.El grado de autonomía de los niños y niñas, así como el tipo de relaciones que surgen: si dependen de nosotras para todo, difícilmente podremos observar, y lo mismo si surgen conflictos entre ellos que requieren nuestra constante intervención.
  • El grado de confianza que tenemos en cada uno de los niños y las niñas, en sus posibilidades de acción y de relación, en los recursos de que disponen para gestionar pequeños conflictos y superar retos de su día a día en la escuela.
  • El rol de los adultos en el aula: hay que tener en cuenta si nuestra presencia es el centro de lo que acontece.


Durante la observación, surgen otros aspectos para tener en cuenta:

  • Definir y acotar lo que vamos a observar por considerarlo importante y necesario dentro del equipo: a un niño en concreto o a varios, a qué juegan y con quién, cuándo surgen los conflictos y por qué creemos que surgen, con qué recursos cuentan para gestionarlos…
  • Mostrarnos disponibles aportando seguridad a cada niño y niña desde nuestra ubicación. Las miradas en la distancia pueden apoyar y animar, pero también cohibir e intimidar.
  • Hacer uso de esa mirada periférica que nos permite estar observando algo muy concreto, a la vez que sabemos qué está ocurriendo en otras zonas del aula.
  • Librarnos de nuestros propios prejuicios e intentar ser objetivas en las observaciones. Luego, en el equipo ya pasaremos a interpretarlas.
  • Creer y confiar en lo que estamos haciendo, por que observar no es estar “sin hacer nada”. Superar los sentimientos de culpa y ser capaces de fundamentar y argumentar a los demás qué estámos haciendo y por qué, dando el valor, así, a estas acciones y situaciones.

Nire begirada eta behaketa. Alicia Vallejo

Behatzen dut hobeto ulertzeko eta nire erantzunak neurrikoak izateko.


Behaketa sistematizatua erabiltzen dugu gelan?


Winicott-ek esango lukeen bezala hezitzailea da konfidantzazko espazio birtuala dariona, umea eta bere artean sortutakoa.


Eguneroko egoera, ekintza askea eta berezkoa, ume bakoitzak bere erritmora, bere mailara, bera den moduan adierazten; eta irakasleak, aparteko trebetasunarekin, erantzunak neurtzen ditu, keinu politekin, umeearen eskaera edo nahia kontuan izanda.


Elkarrizketa aurrez aurre mantentzea ezinbestekoa da, erantzun egokia emanez.


Haiek mezuak igortzen dituzte. Guk interpretatzen ditugu. Asmatzerakoan ongizatea sentitzen dugu, huts egiten badugu, haien deserotasuna konfinditu garela esaten digu.


Nire begiak zure begietan: maitasunaren jakinduria.


Begirada gozo batekin gelaren giroa aztertzen dugu,bakoitzak duen afektuzko giroa hautematen, ume guztiak begiratuta daudela sentiariz eta ezer ez ihes egiteko.


Umeak mundua errepresentatzen dio bere buruari, baita bere burua ere, “besteaz”jabetzen sinbolo eta senailez beteriko hartu emanen bidez.


Hezitzaileak samurtasunezko pedagogia eta entzuketa erabiltzen du. Honek etengabeko behaketa jarrera eskatzen du, haien eskakizunei momentu egokienean erantzuteko.


Harreman pertsonalaren berotasuna eta sentikortasuna determinatu egiten du hezkuntza ekintzaren emaitza, errekurtso eta materialen kantitatea baino.


Eremua, materialak eta denbora funtsezkoak dira ongizatea eta ingurune aberatsa ziurtatzeko, horrela hazteko eta hezitzeko aukera paregabeak sortzen dira.


Ikusi makusi baina, zer ikusi?


Begiradak loturak sortu zituzten.


Umea behatzeak irakurtzen ikastea, interpretatu eta adierazlea (ekintza objetiboa, portaera) esanahietatik ( jarraitzen dion irudimenezko gaia) bereiztea.


Haur bezain beste haurtzaro daude.


Gure misioa da haiek bakarrik lortu ez dezaketen gauzak ematea eta haien ulermena , haien moldaera askea, erraztea.


Behatzen dut. Nire ekintzen, aukeraketen, antolamendua, materialen aurkezpenaren eta sortzen duten ondorioen inguruan hausnarketa egiten dut.


Gelan gertatzen ari den inguruan duzun begirada aldatu egiten da zure jarrera, errealitateari, hezkuntzari, haurtzaroari, eta zure paperi buruz duzun begiradaren ondorioz.


Behatzea sinonimo asko ditu: zelatan egon, adierazi, aztertu, idatzi, begietsi, aztertu, hauteman, berrikusi, gainbegiratu, men egin, obeditu, errespetatu.


Errespetatu berriz begiratzea izango litzateke, ez egiten dugun lehenengo begiradarekin geratu.



Begiratzen duzun guztian zu zaude, behatu.


Hauteman nahi duguna behatzen dugu.


Behatu nahi badut nire hartu emana hobetzeko eta haurren beharretara egokitzeko, garrantzitsua da eskolatik kanpo nagoenean nire buruari galdetzea behatzen dudadaren inguruan eta zalantzetan ipintzea nire interpretazioa.


Ni aldatzen banaiz, nire gelan aldaketak egongo dira.


Planifikazioa elkarrekintzan, haurrari “bera” izateko aukera emateko.


Esku-hartzea pertsonaren araberako izan behar da: pedagogia pertsonalizatua eta dibertsitatearekin errespetuzkoa.

Pikler metodologiaren inguruko esaldi esanguratsuak


Kaixo guztioi!!

Gaur Pikler metodologiaren hainbat esaldi aiputuko ditugu.

· La observación sirve para comprender mejor al niño.

· Observar para comprender.

· La actitud observadora del educador es una postura del cuerpo, nos desnudamos hacia el objeto/niño que observamos.

· Esto es más profundo para explicar que en toda observación hay algo nuestro, por muy objetivo que lo intentemos hacer.

· Nunca hay que observar y pensar que no tiene o que no ha conseguido el niño, sino observar lo que tiene el niño y que ha conseguido sea cual sea su estado.

· Mirar y creer en su fortaleza.

· Observar para conocer y no para diagnosticar.

· Lo que se anota se nota.

· Sin observación no se puede realizar un trabajo de observación.

· Las acciones del niño deben estar siempre en la mirada de un otro.

· La observación ayuda a que cumplamos la función de interpretes de los movimientos del niño.

· La observación como base de la investigación.

· Es esencial para ofrecer unos cuidados individualizados a cada niño. Al observarles conocemos gustos, preferencias y nos ayudan a adaptarlos a cada uno.

· La verdadera realidad nunca será la realidad observada por el observador.

· Observación como parte del apego.

· Es un acompañamiento de la actividad libre.

· La observación es una actitud activa, le acompañara mejor. Respetuosa y de apoyo.

· Una buena observación es atender la necesidad real del niño.

· Observación requiere sensibilidad.

· Es una estrategia intuitiva didáctica.

· Observar sin intervenir.

· A través de la concienciación desarrollaremos una actitud observante.

· Atención= observar.

· Observar es prestar atención y alegrarse de volver a verse.

· Observador que observa y a la vez es observado por el que observa.

· Observar es algo más que mirar.

· Actitud permanentemente observadora para satisfacer demandas y necesidades: pedagogía de ternura y escucha.





PICKLER LOCZY

Arratsalde on! 

Gaur, Emmi Pickler-ren pedagogia aztertuko dugu. 

Emmi Pickler Austriako pediatra bat zen. Medikuntza ibilbidea egin eta gero, eta hainbat haur behatu ondoren, ondorio ezberdinak atera zituen, bereziki garapen motorrean. Pickler Loczy institutua sortu zuen, umezurtz etxea. Izan ere, garai hartan, umezurtz asko zeuden gerra zela eta.  
Gaur egun, bere irizpide metodologikoak mundu osotik zehar zabaldu dira, erreferente bat bilakatuz. 
Era berean, gaur egun Loczy uezutz etxea desagertu da, eta haur eskola bat sortu dute non hezitzaileak Emmi Picklerren pedagogia jarraitzen dute. 

Gelan Loczy una escuela de civilización pelikula/dokumentala ikusi dugu. Honetan, hezitzaleak eta haurrak egun normal batean egiten dutena agertzen da. Hau da, grabaketa egingo ez balute bezala jokatzen dute, eta haurren portaera ezberdinak azaltzen dituzte. Gainera, hezitzaleak haien esperientzietaz hitz egiten dute, bai eta umezutz etxearekin konparatzen dute haur eskola berria.

Hasteko, dokumental edo pelikula honetan, hezitzaileen rolari buruz hitz egingo dugu; haiek zaintzaileak direla esaten dute, soilik haurra ikertu eta haurraren narratzaileak izaten direlako. Hori pelikulan zehar hainbat alditan ikusi daiteke, adibide bat jartzeagatik, haur bat berokiaren kremailera jartzen saiatzen denean, irakasleak ez dio berokia kentzen eta jartzen, guk gela ohiko batean edo etxe batean egingo genukeen moduan presagatik. Baizik eta irakasleak egiten ari dena kontatzen dio ipuin bat balitz bezala. Era lasaitu batean, presarik gabe. Hala ere, gure ustez, testuingurua pedagogia guztietan bezala garrantzitsua da. Izan ere, ikusten dugun bezala egoera horretan, irakasle bat dago haur horrekin lasaitasun osoz egoteko eta pazientziarekin gauzak egiteko. Gela ohiko batean, haurren ratioa oso handia da, eta hori ezin izango zen inoiz egin. 

Umezurtz etxearekin konparatuz, zantzaileak guztiz ezberdina dela adierazten dute, hau da, heziketa ez da hasieran, umezurtzekin ematen zen heziketaren berdina. Izan ere, haur horiekin 24 orduz egoten ziren, eta momentu oro behatzen zituzten. Gaur egun, haur eskolan, haurrak soilik ordu batzuk joaten dira, eta beraz erritmoa ez da berdina, gauza asko ikasten dituzte etxean eta askotan gurasoek ez dute haurraren garapen natura jarraitzen uzten, beste hainbat gauza zaintzaileak galtzen dituzte etab. gainera harremana ez dela berdina esaten dute. 


Hik Hasiko artikulu interesgarri bat aurkitu dugu non pedagogia honen gauza bitxi asko agertzen diren: Klik egin
Era berean, Loczy un lugar para crecer pelikula atxikitzen dugu.


domingo, 20 de mayo de 2018

KONFIANTZAREN PEDAGOGIA

Arratsalde on!

Gaur duela hainbat aste ikusitako proposamen metodologiko baten hausnarketa txiki bat egingo dugu. Proposamen metodologiko honek, konfiantzaren pedagogia du izena.

Konfiantzaren pedagogia, gelan, Arizmendi Ikastolako bideo bati esker ezagutu dugu. Honetan, hainbat informazio esanguratsu aipatu zuten;

Hasteko, pedagogia honen izenburuari erreparatuz, ikastolak familiekin eta komunitatearekin harremanak sortzearen garrantzia azpimarratzen dute. Ikastolan, ateak zabalik daude, gurasoak nahi duten momentuan, eta nahi duten bezainbestetan, etor daitezen. Ikastola hauetan ez dago bizpahiru asteko adaptazio-prozesurik: familiarizazio- edo etxekotasun-prozesua deitutakoaren baitan, ikasturte guztian zehar etortzen dira guraso edo zaintzaileak ikasgeletara.

Era honetan, irakasle eta familien arteko harremanak sendotu egiten dira, konfiantza-giroa sortzen da, eta horrek erraztu egiten du, batetik, haurrak bere hezitzailea izango denarekin atxikimendua sortzea, eta, bestetik, espazio berrian eroso eta babestua sentitzea. Gisa horretara, zaintza-sena asetzeko baliabideak emanda eta seguru sentiarazita, haurrak bere buruarengan eta besteengan konfiantza garatuko du.

Haurra konfiantza duenean espazioarekiko eta irakasleekiko, haurra espazio osoa esperimentatu eta esploratuko du. Pedagogia honetan, erabateko garrantzia ematen diote manipulazioari eta esperimentazioari, hau da, haurrak bere kabuz, era libre batean esperimentatzeko bideratzen dituzte espazio ezberdinak. Honekin lotuta, haurrak espazio zabalak edukitzen dituzte, haien interesetatik abiatuta nahi dituzten lekuetatik mugi daitezen. Txoko ezberdinak egoten dira, baina haurra era librean mugitzen denez eta nahi dituen txokoetara joaten denez, txokotik atera eta gero gomets bat jarri behar du egon den txokoan. Era honetan, irakasleak edo hezitzaileak kontrolatzen du haurra zeinetan egon den, eta haurra motibatu behar du beste txoko ezberdinetik mugitzeko.

Espazioarekin jarraituz, adin ezberdinetako haurrak elkarrekin egoten dira espazio zabaletan, era honetan, haurrak rol ezberdinak izaten dituzte, txikiak handienetatik ikasten dute imitazioari esker, nagusienak txikiei laguntzen diete eta haien estruktura mentala ntolatze dute, kooperazioa ematen da, errespetua indartu etab. Beraz, haurrak nahastuta egoten dira bi urtetik bost urtera arte, hau da, haur hezkuntza osoa.

Irakaslearen papera pedagogia honetan, gehienetan bezala oso garrantzitsua da. Irakasleak, behatzaile papera du, eta guztia dokumentatzearen ardura. Behaketan, irakasleak behaketa orri bat du non haurraren eboluzioa eta garapena jarraitzen duen. Etapa honetan, oso garrantzistua izaten da entzuketa aktibo bat izatea, haurraren garapen prozesuak kontuan izatea, maitasuna, harremana eta konfiantza. 

Pedagogia gehienak bezala, oso egokiak dira, baina beti kontuan izan behar dugu testuingurua. Izan ere, gure ustez, pedagogia hau oso ondo dago, baina testuingurua zelakoa den ez da hain aproposa. Bideoan ikusi dugun bezala, Arizmendi Ikastolan, familia gehienak euskaldunak eta hezkuntzari garrantzia handia ematen diote. Adibidez, hizkuntza ezberdinak dauden eskola batean, gure ustez ez lirateke izango hain aproposa, haur askok hizkuntza ezagutu behar dutelako. Beste aldetik ere, familiaren inplikazioa oso garrantzitsua da, eta familia askok ezin dute eskolan egon pedagogia honek eskatzen duen denboraz, lanagatik adibidez. 
Laburbilduz, pedagogia guztiak bezala oso egokia da testuingurua egokia izanez gero.


jueves, 17 de mayo de 2018

Azken sarrera berezia

Sarrera berezi hauei bukaera borobil bat emateko, gure partetik Cesar Bona irakaslearen bideo bat eskeini nahi dizuegu.

Espero dugu sarrera honen ondorioz hausnartu izatea eta bideo honekin disfrutatzea eta ikastea.


Beste bat arte!!!!

Hirugarren sarrera berezia


Pasaden sarreran ikusi zenuten moduan,, hpnako hau bigarren sarreraren jarraipena izango da.

Beraz, gogoratzen dugu pasaden astean aipatutako esaldia:

"Hemen eta orain, ikaskuntza egoera laguntzeko, nik,...................... aportatu dezaket eta ..................... kontrolatu behar dut"

Esaldi honen barnean, bakarrik lehenengo atalean finkatu ginen, gaur, beraz, bigarrenean finkatuko gara. Hala nola, honetan:

"............................... kontrolatu behar dut"

Taldeak aipatzen eta azaltzen hasi baino lehen hausnarketa txiki bat egin nahi dugu. Guztiok dakigu (nahiz eta zaila izan) zeintzuk diren hobetu behar ditugun atalak edo ezaugarriak, hala ere, hauek modu publokoan aipatzea goraipatzeko gauza bat dela pentsatzen dugu.
Hau esanda, goazen mamira!!

Lau talde handietan ezberdintzen dira eman ditugun erantzuk guztiak;

Lehenengoa, pazientzia izendatzen zuten, dudarik gabe, hau izan da jarritako guztien irabazle. Horrela izanik, kurtsoak zehar primeran eraman dugu pazientziaren zati hau.

Bigarrena aldiz, lotsa edo urduritasuna egongo litzateke, kasu honetan, besteen aurrean hitz egitea eta pentsatzen duzuna azaltze izango litzateke arazoa. Urtean zehar hainbat aurkezpen eraman ditugu aurrera, eta hau lantzeko aukera izan dugu.

Bigarren taldearekin alderatuz, kontrolatu behar zutena hitz jarioa izango litzateke. Hau, esfortzu personal eta handi bat eskatzen du, espero duguna merezi izatea.

Azken taldeak, interneta eta teknologia berrien munduan sartzen da. Hau ekiditzeak zailago ikusten dugu, ordenagailua eta mugikorra klasera eramaten dugulako, hlaa ere, hau kontrolatzeak bakoitzaren menpe dago.

Gure hausnarketa:

Lehen aipatu dugun moduan, oso zaila ikusten dugu bakoitzak dauzkagun hobetzeko ezaugarriak adieraztea, hauek hobetzeko nahian.

Resultado de imagen de paciencia

lunes, 14 de mayo de 2018

Bigarren sarrera berezia.

Lehenengo sarreran aipatu genuen moduan, bi galdera planteatu zizkigun Alaitzek, lehenengoa, " hemen eta orain irakaskuntza egoera errazteko...........gehituko edo kenduko nuke".

Bigarren galdera aldiz, honako hau izan zen:

"Hemen eta orain, ikaskuntza egoera laguntzeko, nik, ...........aportatu dezaket eta ................kontorlatu behar dut. "

Bigarren agldera hau pixka bat konplikatua izan zen, bi atal inportanteetan bereizten zuelako. 

Gaurko sarreran, lehenengo atalean finkatuko gara, hala nola, 

"Hemen eta orain, ikaskuntza egoera laguntzeko, nik,...............................aportatu dezaket". 

Pasaden sarreran egin genuen moduan, hainbat taldeetan bereziko ditugu honen erantzunak. 

1) Lehenengo taldeak esperientzia aipatu zuten. Kontuan hartu behar dugu, urte honetan goi ziklotik  gende asko etorri dela, eta honek esperientzia eta ezagutza ekartzen du klasera. Egoera honetaz aberasteko aukera bikaina denez, Alaitzen hau aprobetxatu eta ikaskuntza modu ezberdin bat planteatu zuen hasieran.

2) Hauek aldiz, parte hartzean zentratzen ziren. Debateak, jarduera ezberdinak eta dinamikak planteatzeko orduan, haietan parte hartze bermatzen zuten. 

3) Irudimena proposatzen zuten hirugarren taldekoek. Jarduera ezberdinak egiteko ideak edota arazoei irtenbide ezberdinak proposatu al zituzten. 

4) Azken talde honek, motibazioan eta interesan finkatzen ziren. Duda barik, ezaugarri hau oso garrantzitsua da talde handiak daudenean eta bereziki, ikasgai berri bati hasiera ematen diogunean. 
Motibazioa eta interesa izateak, modu positiboan egoera planteatzera laguntzen gaitu. 

Resultado de imagen de en grupo vs indibidual
Gure hausnarketa:

Orain ezberdin ditugun taldeak, bakoitzaren izaeran oinarritzen dira. Gelako pertsona bakoitza ezberdina da, beraz, bakoitzaren izaera kontuan hartuta, ezaugarri berezi bat eskaini edo aportatu al du gelara. 

Izaera ezberdin hauek, hau da, aniztasun hau klasean eragin positiboa dauka, beraz hau erabiltzea garrantzitsua izango litzateke. 

viernes, 11 de mayo de 2018

Documentar la vida de los niños y las niñas en la escuela

Arratsalde on, 
gaur, behatzaileok Documentar la vida de los niños y las niñas en la escuela liburuaren azalpen bat egin dugu, behekaldean azaldutakoaren ppta atxikituko dugu.

Horrez gain, gogoratu nahi dizuegu sarrera antzeko bat duela hainbat aste egin genuela!!! Behaketa eta dokumentazioari erreferentzia eginez. 

Documentar la vida de los niños y las niñas en la escuela liburua asko gustatu zaigu. Oso laburra da, eta beraz ondo irakurtzen dela esan dezakegu. Gainera hausnarketarako balio duen liburua da, nahiz eta guk teoria azaldu, liburuak, bakoitza pentsaraztea du helburu. Hori dela eta, guk beharrezkoa ikusten dugu irakasle guztiak edo irakasle izango diren guztiak liburu hau irakurtzea.

Liburu hau, Kataluniako eskola sareak egin du hainbat irakasleen laguntza izandu, esaterako Reggio Emiliako eskolako hainbat irakasleekin.

Reggio Emilia eskolak, pedagogia edo metodologia berritzailea erabiltzen duen eskola da, Loris Malaguzzi sortzaile izanda. Metodologia honek, dokumentazioan oinarritzen da, hau da, metodologia honen oinarria, haurrak egiten duten gauza oro dokumentatzean datzan. Ppt honetan hobeto azaltzen dugu irakaslearen rola eta dokumentazio eta behatzearen garrantzia.

Oso gustura egon gara azalpena ematen. Gaia asko gustatzen zaigu eta gure esperientzia pertsonala partekatzeko aukera eman du. Gainera gelakide askok parte hartu duzue eta zuen iritziak azaleratu dituzue. Mila esker.




miércoles, 9 de mayo de 2018

Sarrera berezia


Behatzaile moduan,hainbat informazio pribilegiatu ikusteko aukera izan dugu. Aipatutako informazioa, zehazki, lau hilabete honen hasieran ikasle guztiok idatzitakoa da.

Honen ondorioz sarrera berezi batzuk egitea aukeratu dugu, informazioa hau zuekin elkarbanatzeko eta guztion artean, ondorioak ateratzeko.

Hau hainbat sarrera berezien lehenengoa izango da.

Alaitzek duela hainbat denbora, dinamika berezi bat planteatu zuen, bi galdera bota zizkigun, guk, era indibidualean erantzuteko.
Lehenengoa honako hau izan zen;

"Hemen eta orain ikaskuntza egoera errazteko .............................. gehitu edo kenduko nuke."

Galdera honen erantzunak ugariak izan dira. Hala ere hainbat multzotan banatu edo ezberdindu ditzakegu.

1) Kanpoko faktoreetan zentratzen ziren; hala nola, ikaske eta irakasle kopurua kontuan hartzen zuten, honen murrizketa (ikasleen arloan) eta irakasleen arloan hauen kopurua gehitzea eskatzen zuten. Hau da, oraingo ikaskuntza egoeraren hobekuntzak eskatzen zituzten.

2) Metodologia kontuan hartzen zuten; lehenengo multzoarekin alderatuta,  hauek klaseko egoera hobetzeko aukera ezberdinak pentsatu zituzten, hau da, klasearen egoeran zentratu ziren.
Hainbat porposamen ezberdin zituzten;
- Baliabide ezberdinak erabiltzea.
- Materiala kopurua handitzea.
- Dinamika edo praktika gehiago egitea.

3) Hirugarren taldeko parte hartzaileek aldiz kurrikulumean zentratzen ziren, honen bartzean sartzen den informazio kopurua murrizteko eskatzen zuten.

4) Azken aurreko taldeak, nahi berezi bat nahi zuten, modu batean lehenengo taldekoekin elkartu al dira, ikasle kopuruaren arazoari irtenbide bat eman zuten, zehazki, 90 lagun elkarzten dituen talde handi hau, talde txikietan banatzea.

5) Bostgarren taldeak, ikasleen jarrera kontuan hartzen zuten. Guztiok dakigunez, talde handi bat izateak ondorioak ditu, horien artean zurrumurruak sortzea.
Hau ekiditeko ikasle guztion kolaborazioa eta errespetua eskatzen zuten.

Galdera honi erantzuna emateko, gure arazotan eta lehentasunetan finkatu behar izan ginen, hau, ariketa zaila dela iruditzen zaigu. Hausnarketa sakona egiteak suposatzen du, hainbat arlo ezberdin kontuan hartu behar direlako.

Gure hausnarketa:

Honek, hausnarketa pertsonal bat egitera eraman gaitu. Berdinak izango lirateke galdera honen erantzunak orain, kurtso bukaeran?
Denbora ugari pasa da, eta honekin bizipen eta gertaera ezberdinak. Hauek hausnartzeko eta gauzak birplanteatzeko aukera eman digutenak.